ما عليه من الدّين برقبتها ، فانّ عتقه و نكاحه باطل ، لانّه اعتق ما لا يملك وارى انّها رقّ لمولاها الاوّل : قيل له : فان كانت علقت من الّذى اعتقها و تزوّجها ما حال الّذى فى بطنها ؟ فقال : الّذى فى بطنها مع امه كهيئتها . قوله : او مفوّضة : چه مفوّضة المهر و چه مفوّضة البضع باشد . مؤلف گويد : در كتاب نكاح گذشت كه مقصود از [ مفوّضة البضع ] زنيستكه در عقد نكاح با او نامى از مهر برده نشده يعنى زن بمرد گفته : زوّجتك نفسى ، و او هم گفته است : قبلت . و مراد از [ مفوّضة المهر ] زنى است كه وقتى عقدش نمودند در ضمن عقد تقدير و تعيين مهر نكرده بلكه موكول بتعيين يكى از زن و شوهر نمودند يعنى زن بمرد گفته : زوّجتك على ان تفرض من المهر ما شئت ( به صيغه خطاب ) يا ما شئت ( به صيغه متكلّم ) ، مرد هم بگويد : قبلت . قوله : ثمّ مات و لم يخلف شيئا : ضمير در [ مات ] و [ لم يخلف ] به زوج راجعست . قوله : ليوفّى منه ثمنها : ضمير در [ منه ] به [ شيئا ] و در [ ثمنها ] به امه راجعست . قوله : لوقوعه من اصله صحيحا : ضمير در [ لوقوعه ] و [ اصله ] به عتق راجع مىباشند . قوله : لانّ الحرّة لا يطرء عليها الرّقيّة : ضمير در [ عليها ] به [ الحرّة ] راجعست .